2012 yapımı Sinister, korku ve gerilim türlerinin başarılı bir karışımını sunuyor. Film, gerçek suç kitapları yazan Ellison Oswalt'ın (Ethan Hawke) ailesiyle birlikte, işlenmiş bir cinayetin ardından taşındığı yeni evinde, tavan arasında bir kutu eski Super 8 film bulmasıyla başlar. Bu filmler, görünüşte masum aile görüntülerinin ardında, on yıllardır devam eden ve kökeni 1960'lara dayanan korkunç bir seri cinayetler zincirini ortaya çıkarır. Ellison, bu bulgularla kariyerini kurtarabileceği bir kitap yazma fırsatı görürken, ailesini de farkında olmadan tehlikenin tam kalbine sürükler.

Ethan Hawke, Ellison karakterinde, takıntılı bir yazarın giderek artan paranoyasını ve ailesine yabancılaşmasını son derece inandırıcı bir şekilde canlandırıyor. Performansı, filmin gerilimini kişisel bir trajediye dönüştürmede kilit rol oynuyor. Scott Derrickson'ın yönetmenliği, sıradan bir ev ortamında nasıl ürpertici bir atmosfer yaratılabileceğinin ders niteliğinde bir örneği. Korkuyu sürekli jump scare'lara başvurmak yerine, rahatsız edici görüntüler, mükemmel ses tasarımı ve giderek artan bir gerilimle inşa ediyor. Özellikle bulunan eski filmlerin görüntüleri, izleyiciyi uzun süre etkisinden kurtulamayacağı bir ürpertiye sürüklüyor.

Sinister izlemek için birçok neden var. Film, sadece anlık korkular sunmakla kalmıyor, aynı zamanda merak, hırs ve ailevi sorumluluklar arasında sıkışmış bir adamın psikolojik çöküşünü de derinlemesine işliyor. Mitolojik bir arka plana da sahip olan hikaye, geleneksel hayalet hikayelerinden farklı, daha kadim ve ürkütücü bir kötülük temasını ele alıyor. Görsel estetiği, özellikle Super 8 filmlerin kasıtlı olarak 'gerçek' ve rahatsız edici görünümü, filme ayrı bir kimlik kazandırıyor. Korku severler için gerilimi hiç düşmeyen, sonuna kadar sürükleyici ve son sahnesiyle hafızalara kazınan bir deneyim sunuyor.