Kaneto Shindo'nun yönettiği 1964 yapımı Onibaba, Japon sinemasının unutulmaz korku-dram filmlerinden biridir. Film, savaşın yıkıntıları arasında, bir sazlıkta yaşayan iki kadının (kayınvalide ve gelin) hayatta kalma mücadelesini anlatır. Geçimlerini, savaştan dönen samurayları tuzağa düşürüp öldürerek ve silahlarını satarak sağlamaktadırlar. Bu zorlu ve ahlaki açıdan gri yaşamları, geline âşık olan genç bir komşunun gelişiyle sarsılır. Kayınvalide, gelinin kendisini terk edip gitmesinden korkarak, onu korkutmak amacıyla tuhaf ve ürkütücü bir maskeyle ortaya çıkan gizemli bir samurayın hikayesini uydurur. Ancak bu maske, beklenmedik ve korkunç sonuçlar doğuracaktır.

Onibaba, basit bir korku hikayesinin çok ötesine geçer. İnsan doğasının karanlık taraflarını, açgözlülüğü, cinselliği, yalnızlığı ve hayatta kalma içgüdüsünü derinlemesine inceler. Nobuko Otowa ve Jitsuko Yoshimura'ın performansları, karakterlerin iç çatışmalarını ve çaresizliklerini muazzam bir güçle yansıtır. Kiyomi Kuroda'nın siyah-beyaz sinematografisi, sazlıkların rüzgârda dalgalanışını adeta bir karaktere dönüştürerek filme hipnotik ve ürkütücü bir atmosfer kazandırır. Gölgelerin ve ışığın kullanımı, gerilimi en üst seviyeye taşır.

Film, izleyiciyi sarsan şoke edici görüntüleri ve sembolizmiyle hatırlanır. Maske, sadece fiziksel bir korku öğesi değil, aynı zamanda karakterlerin içindeki şeytaniyeti ve toplumsal maskeleri temsil eder. Onibaba, savaş sonrası Japonya'nın travmasını da arka planda hissettiren, psikolojik gerilimi yüksek bir başyapıttır. Korku sinemasına ilgi duyanlar, Japon sinemasının derinliklerine inmek isteyenler ve sanatsal sinemadan keyif alanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir. Güncelliğini hiç yitirmeyen temaları ve görsel gücüyle Onibaba, izleyici üzerinde uzun süre silinmeyecek bir etki bırakır.